زحل با حلقه های عجیب آن یکی از زییایی های آسمانست ولی صرف نظر از این حلقه ها این سیاره شباهت زیادی با مشتری دارد. زحل در فاصله 6/9 واحد نجومی از خورشید قرار گرفته و قطر آن کمی کمتر از مشتری است. چگالی آن (685/0 گرم بر سانتیمتر مکعب) کمترین چگالی در منظومه شمسی است. زحل نیز مانند مشتری بایستی از هیدروژن و هلیوم جامد تشکیل شده و دمای پایین سطحی ان (160- درجه سانتیگراد) موید این نظریه است.

سطح زحل از مشتری نیز هموارتر و مدت حرکت وضعی آن 10 ساعت و 14 دقیقه است. این سیاره نیز دارای ابر هایی است که احتمالا از آمونیاک جامد تشکیل شده اند و نیز دارای جوی است که اجزای اصلی آن را هلیوم و هیدروژن تشکیل می دهند ولی در مقایسه با جو مشتری، متان بیشتر و آمونیاک کمتری دارد. زحل نیز رادیو الکتریکی از خود منتشر می کند.

زحل علاوه بر حلقه معروفش، دارای 9 متر است که خواص عمومی مدار آنها نظیر اقمار مشتری است و بزرگترین آنها موسوم به تیتان بعد از ماه، شناخته شده ترین اقمار است چگالی این قمر 1/2 گرم بر سانتیمتر مکعب و جرمش برای نگه داشتن جوی غلیظ و ابری کفایت می کند. دمای سطحی تیتان در حدود 150 درجه سانتیگراد محاسبه شده است.

حلقه های زحل که از زمان گالیله شناخته شده اند بی شک یکی از زیباترین مناظریست که می توان در یک تلسکوپ دید و هنگامی که گسترش این حلقه ها از دید ساکنین زمین به حداکثر می رسد. دیده می شود که از سه قسمت یعنی از سه حلقه تشکیل شده اند.  

زحل

زحل دومین سیاره بزرگ منظومه شمسی است. آن اغلب سیاره حلقه دار نامیده می شود زیرا حلقه های مشخصی از گرد و غبار و سنگ دور آنها وجود دارد. زحل حدود 1427 میلیون کیلومتر از خورشید فاصله دارد و هر 5/29 سال زمینی یک بار به دور خورشید می گردد.

دومین سیاره بزرگ

زحل از مشتری کوچکتر است اما همچنان بزرگ است. از یک طرف تا طرف دیگر آن 116464 کیلومتر – نه برابر پهنای زمین – است.

غول گازی

زحل مانند مشتری غول گازی است. بیشترین گاز موجود در این سیاره، هیدروژن است البته جو آن حاوی مقادیر زیادی هلیوم است که گازی بسیار سبک می باشد. این موجب می شود که زحل سیاره نسبتا سبکی باشد. در حقیقت اگر اقیانوس بزرگی پیدا می کردید که به اندازه کافی بزرگ بود که بتوانید زحل را به درون آن بیندازید این سیاره شناور می ماند. دانشمندان معتقدند که احتمالا درون زحل ممکن است شبیه مشتری باشد.

چرخش به دور خود

زحل بسیار سریع به دور خود می چرخد. فقط ده سال طول می کشد که آن یک بار به دور خود بگردد. در نتیجه این چرخش سریع، گازهای جو آن به سمت خط استوایش – خط فرضی دور تا دور وسط زحل – رانده می شود. برآمدگی گاز ها در وسط زحل موجب می شود که این قسمت ضخامت بیشتری داشته باشد.

قمرهای زحل

ستاره شناسان می دانند که زحل حداقل 30 قمر دارد.

حلقه های زحل

کاوشگرهای فضایی اطلاعات زیادی درباره حلقه های زحل به زمین ارسال کرده اند. اولین کاوشگر فضایی که به زحل رفت پایونیر 11 بود. در سال 1979 آن تصاویری از زحل به زمین فرستاد. بعدا ویجر حتی چیزهای بیشتری را آشکار کرد. حلقه های زحل فقط حدود یک کیلومتر ضخامت دارند. آنها از ذراتی تشکیل شده اند که برخی به اندازه ذرات غبارند و بعضی به اندازه یک تخته سنگ بزرگ هستند.

حلقه هایی که از زمین قابل مشاهده هستند در حقیقت از هزاران حلقه کوچکتر به نام حلقک تشکیل شده است. دو حلقه کوچک بیرونی مانند رشته های طناب به یکدیگر پیچیده اند.

ذرات حلقه بیرونی توسط جاذبه دوقمر کوچک که به دور زحل می گردند در جای خود باقی می مانند. اینها قمر های چوپان نامیده می شوند.

ابرهایی از غبار ریز که مانند پره های چرخ به نظر می رسند در بالای یکی از حلقه های دور زحل می گردند. با تلسکوپ قوی می توان این پره ها را دید.

ناپدید شدن حلقه ها

همانطور که زحل و زمین به دور خورشید می گردند چگونگی دید ما از حلقه ها تغییر می کند. دلیلش این است که زحل (مانند زمین و بیشتر سیارات دیگر) کمی بصورت مایل قرار می گیرند.