قطر این سیاره 6720 کیلومتر و جرم آن در حدود 1/0 جرم زمین و دارای دو قمر به نام فوبوس و دیموس است. مریخ مانند زهره و زمین دارای جو اما این جو خیلی رقیق تر است و فشارش از 1/0 اتمسفر تجاوز نمی کند.

اجزای تشکیل دهنده جو این سیاره ازت، آرگن و به مقدار خیلی زیاد دی اکسید کربن است (دو برابر دی اکسید کربن موجود در جو زمین) اما اکسیژن به حالت آزاد در آن یافت نمی شود. این سیاره دارای قطب های یخی از جنس دی اکسید کربن منجمد (یخ خشک) است. به علاوه، مانند زمین دارای فصول است و ضخامت قشر یخ در تابستان و زمستان به تناوب کم و زیاد می شود. سطح مریخ گاهی به علت وجود ابر های زرد رنگی که در حقیقت ذرات گرد و غبار هستند غیر قابل رویت می شود و این گرد و غبار در اثر باد های شدیدی که سرعت آنها گاهی به 35 کیلومتر در ساعت می رسد ایجاد می شود. از آنچه که گفته شد به نظر می رسد که شرایط جوی مریخ با شرایط زمین مطابقت دارد ولی دمای آن به علت دوری بیشتر از خورشید خیلی کمتر است به طوری که دمای متوسط سیاره را می توان 60 درجه سانتیگراد در نظر گرفت. با وجود این، دمای نقاطی که به بهترین حالت در مقابل نور خورشید قرار گرفته باشند، ممکن است به 20 درجه سانتیگراد نیز برسد ولی سطح سیاره به هنگام شب فوق العاده سرد است و بی شک حرارت به 100 درجه سانتیگراد می رسد.

در سطح مریخ مناطق قرمز رنگی را می توان تشخیص داد که این رنگ مشخصه مریخ است و در اولین نظر آن را در اسمان می شناسند. این رنگ ها متعلق به بیابان هایی است که با ذرات اکسید آهن پوشیده شده است.

در اواخر قرن نوزدهم منجمان کانالهایی رادر سطح مریخ دیده بودند که به عنوان کانال های آبیاری تعبیر می شود ولی امروزه معلوم شده که رویت این کانال ها ناشی از خطای باصره رصد کنند گان بوده است.

به طور خلاصه می توان گفت که مریخ یکی از شناخته شده ترین و جالب ترین سیارات است زیرا به استثنای زمین، تنها سیاره ایست که شرایط فیزیکی، امکان گسترش حیات را در آن می دهد.